Sveštenik sa Čukarice koji je spajao sve vere – Lični stavovi

Pre dolaska u Beograd, Milojković je značajan deo života proveo u Staroj Srbiji i Makedoniji. Posle bogoslovsko-učiteljskog školovanja radio je kao učitelj, između ostalog u Štipu, u vreme složenih političkih i nacionalnih prilika u Osmanskom carstvu. Srpske škole tada nisu bile samo obrazovne ustanove već i važna središta kulturnog i nacionalnog života.

Posle učiteljskog rada Milojković je primio sveštenički čin, a njegovo delovanje bilo je vezano i za Ohrid i okolinu. Iskustvo rada u verski i nacionalno raznolikoj sredini kasnije je dobilo nastavak u Beogradu, naročito kroz njegovu saradnju sa sokolskim organizacijama.

U Kraljevini Jugoslaviji prota Radivoje Milojković bio je među pravoslavnim sveštenicima snažno povezanim sa Sokolstvom. Sokolski pokret je, pored telesnog vaspitanja i negovanja viteških vrlina, isticao jugoslovensko zajedništvo i saradnju pripadnika različitih veroispovesti.

Milojković je učestvovao na velikim sokolskim svečanostima, vršio verske obrede i blagosiljao zastave i sokolske objekte. Na pojedinim manifestacijama zajedno su nastupali pravoslavni, katolički ili starokatolički i muslimanski velikodostojnici, simbolično naglašavajući ideju verske sloge. Na sokolskim saborima govorio je o moralnim i viteškim vrednostima pokreta, a zabeleženo je i njegovo učešće na velikom saboru u Gračanici 1935. godine.

Posebno mesto u njegovom beogradskom periodu imalo je Sokolsko društvo Beograd IV na Čukarici, osnovano 5. avgusta 1929. godine u tadašnjem radničkom predgrađu. U njegovom radu učestvovali su i doseljenici iz Istre i Kvarnera, među kojima su bile izbeglice od italijanske fašističke vlasti.

Jedan od najvažnijih događaja u istoriji društva bilo je svečano razvijanje i osvećenje članske zastave 14. juna 1931. godine. Svečanost je imala izrazit međuverski karakter: pravoslavni obred izvršio je prota Radivoje Milojković, starokatolički biskup dr Niko Kalođera obavio je obred svoje crkve, dok je prisustvovao i muslimanski imam Abdula Hadžić.

Za Čukaricu, naseljenu stanovništvom različitog porekla i veroispovesti, događaj je imao širi društveni značaj. Sokolska zastava predstavljala je i simbol zajedništva koje je pokret nastojao da neguje. Milojković je tom prilikom govorio o moralnim vrednostima sokolstva i potrebi sloge među ljudima različitih vera.

Njegovo delovanje na Čukarici vremenski se poklapalo sa podizanjem Hrama Svetog Georgija, građenog od 1928. do 1932. godine. Crkveni i sokolski život susretali su se pre svega u radu sa mladima i nastojanju da se stanovništvo novog radničkog predgrađa kulturno i društveno organizuje.

U tome se vidi i veza između različitih perioda Milojkovićevog života. Učiteljski rad u Staroj Srbiji i Makedoniji, sveštenička služba i saradnja sa Sokolima imali su zajedničku nit – prosvetni i vaspitni rad sa narodom i omladinom. Za njega sokolstvo nije bilo samo gimnastičko ili sportsko udruženje, već prostor u kojem su se susretale ideje telesnog i moralnog vaspitanja, rodoljublja, solidarnosti i verske tolerancije.

Drugi svetski rat prekinuo je rad Sokolskog društva Beograd IV i čitave sokolske organizacije. Posle rata dom u Lješkoj ulici dobio je drugu namenu, a sokolska tradicija potisnuta je iz javnog života. Sudbine pojedinih članova bile su tragične: starešina društva dr Miodrag Stevanović stradao je nakon rata, dok je, prema sačuvanim svedočenjima, deo članova zakopao sokolsku zastavu kako bi je sačuvao tokom zabrane organizacije.

Stavovi autora u rubrici Dijalog ne odražavaju nužno uređivačku politiku Danasa.