Film, pre svega: Ko je Katarina Radivojević, glumica koja je rekla da “politika nije sve u životu”? – Kultura

Ipak, njeno obraćanje otvorilo je i pitanje položaja glumaca koji javno podržavaju studente, kao i dolaska na premijeru ovog filma na FEST-u. Katarina Radivojević napomenula je da razume odluku odsutnih hrvatskih kolega i rekla da već duže nema profesionalnih obaveza. Mogući razlog za to, prema njenim rečima, jeste podrška studentskom pokretu.

„Nije sve u životu politika“, poručila je, stavljajući temu filma iznad aktuelnih političkih podela.

Za veliki deo publike Katarina Radivojević je i dalje prvenstveno Zona. Naslovna uloga u filmu Zdravka Šotre iz 2002. godine, snimljenom prema romanu Stevana Sremca, donela joj je široku popularnost i nagradu za najbolju debitantsku ulogu na Filmskom festivalu u Nišu.

Uz Vojina Ćetkovića kao Maneta, postala je deo filmskog para koji je obeležio jednu od najuspešnijih domaćih bioskopskih priča. Zona je ostala njena najprepoznatljivija uloga, a o toj povezanosti svojevremeno je govorila bez otpora: dopadalo joj se što je publika poistovećuje sa junakinjom poznatog književnog dela.

Katarina Radivojević rođena je 29. marta 1979. u Beogradu, a pred kamerama se pojavila mnogo pre studija glume. Kao devojčica igrala je Sonju u „Policajcu sa Petlovog brda“, uz Ljubišu Samardžića i glumice koje su već pripadale najpoznatijim imenima domaće scene. Glumu je potom studirala na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, u klasi Predraga Bajčetića.

U vreme prvih većih filmskih angažmana igrala je i u pozorištu, u predstavama „Komedijaši“ i „Dva viteza iz Verone“. Njeni profesionalni počeci tako su se odvijali između televizijskog iskustva stečenog u detinjstvu, fakultetske scene i filma koji joj je ubrzo doneo slavu.

Posle „Zone Zamfirove“ usledili su različiti filmski zadaci. Sa Šotrom je Katarina Radivojević ponovo sarađivala u „Pljački Trećeg rajha“, dok je u „Čarlstonu za Ognjenku“ Uroša Stojanovića igrala Malu Boginju, jednu od dve sestre oko kojih se gradi priča.

U njenoj filmografiji posebno mesto zauzima i „Morfijum“ ruskog reditelja Alekseja Balabanova. Te uloge vodile su je kroz različite žanrove i produkcije, od domaćih popularnih ostvarenja do saradnje sa jednim od značajnih autora ruskog filma.

Televizija joj je donela novu publiku širom regiona. U hrvatskoj seriji „Najbolje godine“ Katarina Radivojević tumačila je Lorenu Levaj, a domaći gledaoci pratili su je i u „Ljubavi i mržnji“, „Urgentnom centru“ i „Ubicama mog oca“.

U potonjoj je igrala javnu tužiteljku Mariju, profesionalno i emotivno povezanu sa inspektorom Aleksandrom Jakovljevićem, kojeg tumači Vuk Kostić. Posle kostimiranih filmskih junakinja, ta uloga smestila ju je u savremeni Beograd i priču u kojoj se policijska istraga prepliće sa privatnim odnosima glavnih likova.

Deo života i karijere vezala je za Sjedinjene Američke Države. Govoreći o radu u Los Anđelesu, Katarina Radivojević isticala je da uspeh u Srbiji ne znači i kraći put do uloga u Americi, podsećajući da je i domaćoj popularnosti prethodila decenija bavljenja glumom.

Godine 2019. bila je angažovana kao spoljna saradnica Generalnog konzulata Srbije u Njujorku, gde je prethodno izvela monolog iz monodrame „Milunka Savić“. Njeno iskustvo u inostranstvu obuhvatilo je tako i glumačke pokušaje i poslove predstavljanja srpske kulture.

Književnim junakinjama vratila se i kao Cona u filmu „Nečista krv – greh predaka“. Govoreći o toj ulozi, opisivala je svoj lik kao hrabru i slobodoumnu ženu, a između Cone i Zone prepoznavala strast i odvažnost.

Razgovor o položaju žena iz sveta Bore Stankovića povezivala je sa savremenim iskustvom, naglašavajući potrebu za ženskom solidarnošću. Uz filmsku i televizijsku biografiju, takvi nastupi otkrivaju i teme o kojima je spremna da govori izvan svojih uloga: slobodu izbora, položaj žena i međusobnu podršku.

Na konferenciji povodom Zafranovićevog filma Katarina Radivojević je govorila i kao glumica koja želi da podrži delo u kojem igra i kao javna ličnost koja je stala uz studente. Njena napomena o izostanku angažmana dala je tom obraćanju i ličnu težinu.